Birs­fäl­der Schnit­zel­bängg 2018: “Spy­yr­hind”

Mir hänn, ass weenigschtens iir­gend eppis lauft
für s Schlooff­zim­mer e Gug­gugg­süür­li kauft.
Nit iir­ge­dais, exg­lu­siiv hänggt s an dr Wand,
us dr Basel­world vom aller­letsch­te Stand.

E Waa­ge­fie­rer het scham­paar Maa­ge­bren­ne.
En ande­re muess all­bott uffs Hüüs­li ren­ne.
Die wo nit grangg sin, will d BeeVau­Bee iis­paa­re.
Goot s witer soo, muesch s Drämm­li säl­ber faa­re.

Vier­zää woo­grächt: Wäär isch Köö­nig vo But­ha­an?
Sii­be säng­grächt: En ander Woort für Gröös­se­wa­an?
Mir hän gäärn Räät­sel, waas me halt so löö­se kaa.
Aaber wäär zem Gug­ger isch die Agger­maaa?

Bisch bitz elter und duesch voor di aanerosch­te,
macht daas nit, dr Eff­Cee­Bee duet di scho bosch­te.
Ass nooch Akant­schi au hin­de n öppis lauft,
hänn si voo­rig grad no d Mam­me Yakin kauft.

An dr Art sinn mer uff e Bänggli gsäs­se;
hänn vo Fuscht e Kawia­ar­brööt­li gäs­se.
„Zwai alti Hind“ häm­mer die Per­for­mance dauf­ft.
E rii­che Russ het is für drei Myl­lioone kauft.

Lusch­tig isch s Baas­ler Schug­ger­lää­be;
Düü­rioo, Düü­rioo hoo
Thüürg­ge bespitz­le isch gaar nit drnää­be.
Dr Baschi isch nit froo.
E Faart mit em Dien­schtau­ti ab ins Blaue;
wenn das nümm goot, dien mer Velo glaue
Düü­rioo, Düü­rioo, Düü­rioo, Düü­rioo Düü­rioo.

Dr Lips säit zem Baschi: „I has nit gwüsst
Düü­rioo, Düü­rioo hoo
As e Schug­ger e bsof­fe­ni Schug­ge­re küsst.
Dr Baschi isch nit froo.
Fascht alli blii­be, me duet sich nit wee.
S kennt schlim­mer sii, lueg zer BeeVau­Bee.
Düü­rioo, Düü­rioo, Düü­rioo, Düü­rioo, Düü­rioo.
                                                      (Noch eme düt­sche Volggslied)

Drei­hun­dert­füm­fe­sibzig, Qu, Err, zwan­zig root.
Si hänn kai Aanig, um waas es in däm Väärs so goot.
Daas isch uns gli­ich, au wenn si s wüs­se wet­te.
Mir wänn für d Schwiz s letscht Banggghä­im­nis no ret­te.

Im Gfäng­nis hoggt dr Schii­lift-Rue­di vom Chüe­boo­de.
Het elf Joor unbe­dingt bikoo, so isch s halt Moo­de.
Är häig bim Büü­gel gää am Lift, so glagt hütt s Truudi,
im Win­ter Äine­siib­zig grabbscht an iirem Fuudi.

Kai Hum­mer lää­big in e Pfan­ne gheie.
Jee­des Dier wird gschützt, au Maa­de, s isch zem schreie.
An dr Faas­nacht kai­ni Rös­ser, d Schää­se mien
jetzt Pfää­rer nää, wo sich säl­ber gäiss­le dien.

Es isch zem kot­ze, Baa­sel-Stadt goot s wiirg­glig schit­ter:
E Ram­mel Uni-Bre­si­dänt, mir fin­de s bit­ter.
En Oope­re im The­aa­ter, s isch scho aller­hand,
wo d Pego­raa­ro spiilt als „die Kuh vom Land“.
Miir mies­se d Väärs vo Schöö­ne­buech bis Ammel brin­ge.
S Drum­me­li goot jetz defi­ni­tiv uff Win­ter­sin­ge.
die Baa­sel­bie­ter brin­ge n is völ­lig uff e Hund,
well au dr Stadt­ent­wiggler Ott us Lies­ch­tel kunnt.

Jee­de zwäi­te Zisch­tig stoot si phünggtt­lig doo.
D Schwi­iger­mam­me wott zem Mit­ta­gäs­se koo.
En ander Daa­tum gien­gi bes­ser, daas isch gla­ar
Aag­nääm wäär dr nüü­ne­zwan­zigscht Fee­bru­aar.

Bim Znacht bi dr Dan­te Sophie haue mer rich­tig iine.
S git wis­si Böön­li, Wüürscht und Zii­be­le, die fii­ne.
Im Vau­Wee uff dr Häim­faart het s denn gfu­urzt und gracht.
Mir hänn dr Abgaasthescht grad an uns säl­ber gmacht.